RESSONS DE L’IEO E D’ENDACÒM MAI NOV n° 3

Mot del president

Avètz aicí lo tresen numèro d’una letra d’informacions que nos semblava impor­tant de prepausar a las sòcias e als sòcis de l’IEO per assegurar un ligam regular dins lo malhum. Aqueles Ressons de l’IEO e d’endacòm mai demòran pas unicament centrats sus l’IEO mas tòcan un public mai bèl e totes los retorns que n’avèm nos encoratjan a continuar la publicacion malgrat lo trabalh que representa. Mas pensam util d’o far e espèri que los sòcis ne seràn consents.

Darrièr mon nom qu’apareis a la fin d’aqueste “mot del president”, m’es un dever e me plai de mercejar Daidièr Mir, secretari general de l’IEO, que fa un trabalh quotidian tras qu’important per qu’espelisca aquesta letra, mes après mes, en mai de son activitat de secretari. Sens el, los Ressons serián pas çò que son e que seràn; benlèu, tot simplament, serián pas. Alavetz, que ne siá granda­ment mercejat.
Lo mes d’octobre se comencèt per un eveniment màger, l’inauguracion de la dele­gacion barcelonesa de l’Acadèmia ara­nesa dera lengua occictana amb la pre­séncia institucionala de l’IEO a costat de l’Acadèmia aranesa, de l’Institut d’Es­tu­dis Catalans e amb lo conselhièr de politica lingüistica de la Generalitat de Catalonha. De proposicions de collabo­racions son ja faitas.

Lo mes s’acaba per dos autres eveni­ments màgers, que ne rendrem compte dins un numèro venidor: l’AG a Baiona los 24 e 25 d’octobre de « Pour que vivent nos langues » que de collectiu passa a associacion e, per la defensa dirècta de la nòstra lenga, Carrièras occitanas a Vila­franca de Roergue, moment fòrça impor­tant qu’es­pe­ram que dubrisca una novèla etapa dins la revendicacion occitana que, vint ans après lo primièr Anem, òc!, l’IEO pòt pas que sosténer e que caldrà qu’i prenga sa plaça.

En octobre, se clavèt la consultacion que volguèrem larga de las seccions de la Federacion. Malurosament, me cal reco­néisser qu’amb las responsas de 9 sec­cions departamentalas, 3 regionalas e un sol cercle local, sèm luènh d’aver una vision globala de la situacion de l’IEO sus tot l’ensemble del territòri. Es per ieu da­matge que la possibilitat ofèrta a las seccions de s’exprimir - e mai foguès pas qu’a travèrs un questionari - siá pas estada presa per mai de monde. Per nosautres, a l’IEO Federal, nos priva de conéisser mai prigondament las realitats de terren, mas tractarem las responsas recebudas tot sabent que revertaràn pas qu’una part pauc representativa del malhum. En tot cas, mercegi totas las e totes los qu’an respon­dut e que nos ajudan, atal, amb lors remarcas, a avançar.

La consultacion de las seccions, la Conferéncia de las seccions departamen­talas, los Ressons de l’IEO e d’encadòm mai perseguisson lo meteis objectiu: favo­rizar l’interconeissença al dintre de l’IEO e los escambis al profièit de totes. Cresi qu’aquò’s important e conti­nuarem sus aquela via. Per o far encara mai real, aviarem al començament de l’an venent una seria de contribucions de sòcis e de las seccions sus de tematicas, activitats o accions que pòdon concernir e interessar l’ensemble de l’IEO. Ja, ne son previstas per los primièrs meses de 2026 e mercegi totes los qu’an respondut pre­sents a nòstras sollicitacions. Mas tranta­lhetz pas a nos far espontanèament de proposicions o nos donar d’idèas qu’aquestes Ressons son vòstres. De tot biais, tot retorn de la part dels sòcis nos es utila e lo prenèm totjorn amb interès.

Demest la nòstra actualitat dirècta, benlèu que vegèretz passar la soscripcion per dos libres de la colleccion “Flor envèrsa”. Se vos aviá escapat, la troba­retz dins aqueste numèro. Vòstra ajuda serà preciosa, ne dobtetz pas que, per parodiar un provèrbi, vòstra ajuda farà grand ben!. L’IEO Federal tòca pas cap de subvencion que las que se demandèron per aqueste exercici a l’OLPO e a Occitanie Livre Lecture foguèron refusadas. Podèm pas que foncionar amb una màger part de volontariat dels membres del burèu, las cotizacions e los dons. Lançarem lèu una campanha per reculhir de dons mas, tre ara, fau una crida per nos ajudar. D’efièit, manténer los servicis informatics - qu’an besonh d’una remesa a jorn mai que prigonda - e de telefonia, pagar las còstas d’oras de prestacions de servici salariadas per IDECO (edicions) e lo fonci­onament associatiu, sortir la revista..., nos obliga a de despensas que nos cal poder assumir, sens parlar de las òbras que caldrà far al local de Puèglaurenç e los investiments en material que nos i caldrà pensar...

Aquò dit, aquesta letra illustra, un còp mai, lo dinamisme del malhum de l’IEO que prepausa per lo mes de novembre tot un fum d’eveniments e mani­festacions culturalas que ne rendèm segurament compte pas que d’una partida. Coma totjorn, vos encoratjam a participar nom­broses a tot çò prepausat, coma tanben a crompar (e legir!) de libres en occitan o sus l’occitan, a escotar nòstres cantaires. Justament, al moment que redigissi aquestas regas, apreni, practica­ment còp sus còp, la des­partida de dos cantaires qu’illustrèron la lenga occitana. Parli de Jan Mari Carlotti (1948-18/10/2025) e d’Alan Morcheoine (22/06/1944-oct. de 2025), mai conegut coma Longamai. Lor vòli rendre omenatge. Amb eles, se’n van, après d’autres, unes primadièrs de çò qu’èra la Nòva cançon occitana, la que despertèt, per fòrça monde, una cons­ciéncia. Mas, se cal regaudir que la creacion occitana es encara fòrça viva. Avèm lo dever de la sosténer e la promòure.

Patrici Pojada